خود داستان که در یه جمله توصیف عشق یه پدر به فرزندانشه.

بابا گوریو دو تا دختر داره که همه چیزشو برای اونا داده٬ خودش رو فدای اونا کرده و حالا تک و تنها توی یه پانسیون زندگی می کنه. حالا اگر می خوای این کتاب رو بخونی باید این تحمل رو داشته باشی که در حدود ۴۰۰ صفحه با همچین داستانی طرف باشی.

نویسنده این داستان اونوره دو بالزاک مشهوره که حتما اسم این آقای فرانسوی رو شنیدی. یه چیز دیگه هم در مورد این رمان بگم؟ 
توی این داستان اصولا آدم خوبها مرد هستن و زنها کلا موجودات چندان مؤثری محسوب نمی شن. پس حواست به این مسأله هم باشه که اگر نسبت به حقوق زنان و اینجور حرفا حساسی این داستان نمی تونه خیلی برات جالب باشه.

خلاصه که خوندن این کتاب از این نظر برام جالب بود که بدونم توی این اثر کلاسیک چه می گذره وگرنه خود داستان خیلی برام جذاب نبود.