این روزها سیم های فیلم دیدن مغزم بدجوری اتصالی کردن، داشتم دوره می کردم دیدم هنوز سرعت فیلم دیدنم به مراتب بیشتر از سرعت نظر دادنمه (البته توی این وبلاگ، وگرنه همینطور که دارم فیلم ها رو می بینم، بی فوت وقت، سریع از خودم نظر در می کنم. شرمنده کسانی هستم که با من فیلم می بینند... درست میشه ان شاا...!).

بوسیدن روی ماه، فیلمی است از همایون اسعدیان. آقای همایون سعدیان همون کسیه که توی برنامه هفت یه مناظره خیلی جنجالی با آقای حسین فرح بخش در مورد خانه سینما داشت. توی اون مناظره من شخصیت همایون اسعدیان رو خیلی شبیه شخصیت کارگردانیش دیدم. کسی که می تونه نگاه تازه ای به مباحث کلیشه ای داشته باشه. نمونه اش در کارگردانیش همون فیلم طلا و مس بود.

"فیلم بوسیدن روی ماه، راوی ماجراهای دو پیرزن است که از زمان های بسیار دور با هم همسایه بودند، پسرانشان با هم جبهه رفته و مفقود الاثر شده اند و حالا در واپسین روزهای با هم بودن همچنان در اوج رفاقت به سر می برند."

حقیقتش اینه که این روزها تحمل غصه ام خیلی کم شده و از قضای روزگار همه فیلم های ایرانی که می بینم در فضای غصه به سر می برند. "بوسیدن روی ماه" هم استثنا نیست. روند کلی فیلم غمگین است، اگرچه گاهی تکه های کوتاهی از روابط مادربزرگ و نوه به تصویر کشیده شده که اون جو غم رو میشکنه، اما روند کلی فیلم به سمت غم است. به نظرم اون تکه های کوتاه خیلی هوشمندانه در داستان گنجونده شده اند اگرچه کارگردانی اشان به همون اندازه هنرمندانه از کار درنیومده. به هر حال، من ترجیح می دم از این فیلم، فقط همین تکه های کوتاه در خاطرم بمونه.