آقا یه مدت بود که ما هر روز ساعت 8 صبح می دیدیم تلویزیون داره مسابقه قایقرانی پخش می کنه. یه مدل قایق های عجیب و غریب بادبانی که بیشتر رو هوا حرکت می کردند تا توی آب. مسابقه بین تیم نیوزیلند انجام میشد و تیم آمریکا. مردم اینجا هم که بیا و ببین، با تمام وجود مسابقه رو دنبال می کردن. از اون ور من در شگفتی فراوانی به سر می بردم که آخه مسابقه قایقرانی اون هم چنین قایقهای خاصی چطوری می تونه اینقدر برای یک ملت جذاب بشه؟
 

مدل مسابقه اینطوری بود که دو تیم باید اینقدر مسابقه می دادن تا تعداد بردهای یکی از تیم ها به 9 برسه. روزی دو تا مسابقه می دادن. همون روزهای اول معلوم شد که آمریکاییها در طراحی قایقشون یک خلافی انجام دادن و به همین خاطر دو امتیاز جریمه شدن. خلاصه گذشت و گذشت تا به جایی رسید که تیم نیوزیلند به امتیاز هشتم رسید. یعنی هشت بر یک جلو افتادند. دیگه شروع کردند به برنامه ریزی برای استقبال از تیم قهرمان و حتی یک محفظه ویژه هم طراحی و ساخته شد که کاپ قهرمانی در اون قرار بگیره تا به نمایش عمومی دربیاد.
این جا درست همون نقطه ای بود که یکهو همه چی عوض شد.

تیم آمریکا از فردای اون روز شروع کرد به بردن. اونقدر بردند که امتیاز ها هشت-هشت مساوی شد. روز سرنوشت فرا رسید. دیگه مردم نیوزیلند اینجا هر کاری که از دستشون بر میومد انجام دادن. کلی جوراب قرمز پوشیدن، چون فکر می کردن باعث شانس میشه. حتی برای اینکه دیگه دو قبضه اش کنن خیلی هاشون کل لباس زیرهاشون رو قرمز پوشیده بودند. مسابقه که شروع شد، قایق آمریکایی ها به یک موج بلند برخورد کرد. نیوزیلند جلو افتاد. دیگه دل توی دل هیچ کس نبود. اما... آمریکایی ها نه تنها این عقب افتادگی رو جبران کردند، بلکه با فاصله خیلی زیادی مسابقه رو بردن. به امتیاز نه رسیدن و کاپ به آمریکایی ها تعلق گرفت.
انتظار داشتم، مردم شروع کنند به غر زدن و اعتراض کردن. اما خیلی جالبه که بر خلاف انتظار، خیلی از توییت هایی که از طریق نیوزیلندی ها در مورد این شکست فرستاده شد، با دید مثبت بود و مردم سعی می کردند با انتشار جملاتی نظیر "ما هنوز هم بهترین آب بازها و قایقران های روی زمین هستیم"، " چهار سال دیگه جبران می کنیم"، "مهم تلاش بود و همه دنیا دیدن که ما چه انسان های سخت کوشی هستیم" فضا رو هم برای خودشون و هم برای سایر هموطناشون تلطیف کنند. تا ببینیم چهار سال دیگه چه اتفاقی میافته.