یه دوستی داشتم به فیلم های هپی اندینگ مثل shall we dance (داستان های سیندرلایی) می گفت فیلم های گل و بوته ای. دیدن این جور فیلم های گل و بوته ای حال و هوای خودش رو می خواد. گاهی که آدم توی مودش باشه خیلی می چسبه، مثل امشب که "The Game Plan" رو دیدم. یه کلیشه تمام عیار:

"یک بازیکن عظیم الجثه راگبی که توی زندگیش همه چیز داره، پول، شهرت، و مورد توجه خانومها هم هست، یه روز با یه دختر بچه هشت ساله مواجه میشه که ادعا می کنه دخترش بوده. یه سری دلایل و شواهد هم نشون میده که دختربچه راست میگه. حالا این غول عظیم الجثه که جز رسیدن به خودش کار دیگه ای بلد نیست میشه مسوول این بچه ..."

از این کلیشه ای تر نمیشه، اما آدم می تونه از همین سادگی هم لذت می بره، انگار که داری قصه کودکان می بینی. توی این جور فیلم ها دنیا خیلی دوست داشتنیه. دنیایی که ساختنش فقط از محصولات والت دیزنی برمیاد. بازیگرهایی که به این دنیای دوست داشتنی در این فیلم جون بخشیدن Dwayne Johnson و Madison Pettis هستن. اگر یه وقتی خواستی یه تنفس کوتاهی دور از دنیای واقعی داشته باشی این فیلم محصول 2007 یه فیلم گل و بوته ای تمام و کمال هست.