در خاطرم بمان

امروز صبح رفتم سفارت استرالیا. توی همون ساعتی که گفته بودن رفتم و خیلی سریع کارم رو راه انداختن. پاسپورتها رو تحویل دادم و در عرض 10 دقیقه ویزاها الصاق شدند. توی ویزاها ده روز هم بیش از تاریخی که توی بلیطهای ارائه شده به سفارت ذکر شده بود بهمون فرصت ورود به خاک استرالیا داده شده. البته همچنان از زمان ورود حداکثر 72 ساعت فرصت خواهیم داشت که خاک اون کشور رو ترک کنیم.

جهت تنویر افکار عمومی، من همین جا به دولت فخیمه استرالیا اعلام می کنم که خیالشون راحت باشه و ما بیش از سه، چهار ساعت مزاحمشون نخواهیم شد، مگر اینکه خودشون اصرار کنن. تا ببینیم چی میشه!

دیگه به نظر می رسه کار اداری خاصی برای خروج از کشور باقی نمونده باشه.

فروش لوازم خونه و پس دادن اون مرحله بعدیه که واقعا سخته. از هر چی که توی این دوران زندگی مشترکمون جمع کردیم باید دل بکنیم. ای بابا! چه سخته ... (اینجا رو لطفا خوذتون یک آهنگ سوزناک توی ذهنتون تصور کنید که هم دردیتون با ما بیشتر بشه!)